Γιατί Φεστιβάλ Ολυμπίας & Camera Zizanio

graffiti

«Ζούμε σε μια κοινωνία διαρκών μετακινήσεων των πληθυσμών»

Τι ωραίος ευφημισμός! Τι ανακουφιστικός, για να καθησυχάσει τις συνειδήσεις των βολεμένων –ακόμη- «τυχερών» που γεννήθηκαν σε μια δυτική προηγμένη χώρα! Δεν ξέρω τι είναι πιο τρομακτικό: τα παιδιά που πνίγονται κάθε μέρα στο Αιγαίο, ή η εντυπωσιακή απάθεια με την οποία αντιμετωπίζει το θέμα ένα συγκλονιστικά μεγάλο ποσοστό των Ευρωπαίων. Ή μια άποψη που άκουσα πρόσφατα. «Ας τους ρίξουν στη Βόρεια Θάλασσα, να δούμε αν θα λάβει τότε δραστικότερα μέτρα η Γερμανία!». Και δεν αναφέρομαι στο γεωγραφικό παράδοξο, αλλά στο πρόβλημα του αγανακτισμένου αυτού Έλληνα, ότι δηλαδή τα άψυχα κορμιά των προσφύγων κείτονται στο ΔΙΚΟ ΤΟΥ βυθό…

Η ανάπτυξη ρατσιστικών, ξενοφοβικών και σοβινιστικών τάσεων είναι σύμφυτη με τις καπιταλιστικές κρίσεις. Ένα λανθάνον αίσθημα  εθνικής υπερηφάνειας και υπεροχής αντικαθιστά τη λεπτεπίλεπτα δομημένη, σε καιρούς ευμάρειας, οικουμενική συνείδηση –αυτό δεν αποτελεί κάτι καινούριο. Αυτό που είναι καινούριο, και επείγον, είναι ο τρόπος που πρέπει να βρει η νέα γενιά ώστε να αντιμετωπίσει το πρόβλημα χωρίς την απώλεια των δύο μεγίστων αξιών: της ανθρώπινης ζωής μα και της ανθρώπινης, ζωντανής συνείδησης.

Οι νέοι οραματιστές έναν σύμμαχο έχουν στην προσπάθειά τους να αλλάξουν τους ίδιους  τους ανθρώπους, και, έτσι, τον κόσμο, προς το καλύτερο: την Τέχνη. Οπλισμένοι με πινέλα, παρτιτούρες, κινηματογραφικές κάμερες, καλούνται να αφυπνίσουν από καιρό κοιμισμένες συνειδήσεις, να οξύνουν κρίσεις που χρόνια αμβλύνονται επιμελώς εξαιτίας της παραίτησης και της αδιαφορίας, να ενεργοποιήσουν μάζες που λες και… τις ψέκασαν με αδρανοποιή αέρια. Γι’αυτό και είναι σημαντικό να περιφρουρούμε κάθε είδους ποιοτική καλλιτεχνική εκδήλωση. Η τέχνη δεν είναι είδος πολυτέλειας. Είναι η μοναδική σανίδα σωτηρίας μας σε ζοφερές εποχές.

Θα μπορούσαμε, ως κάτοικοι του Πύργου, να βρούμε παράδειγμα που να μιλά με περισσότερη ενάργεια, άλλο από το Φεστιβάλ Ολυμπίας και την Camera Zizanio; Κατηγορηματικά όχι. Για μια βδομάδα, βγαίνουμε από τα ασφυκτικά όρια του μικρόκοσμού μας, συναναστρεφόμαστε άτομα από όλα τα μήκη και πλάτη της Γης, αφήνουμε να γοητευτούμε από κουλτούρες εντελώς διαφορετικές, ανταλλάσουμε απόψεις, ερχόμαστε σε επαφή με ξένους πολιτισμούς, συνεργαζόμαστε, καλλιεργούμε σχέσεις. Γινόμαστε μαζί κοινωνοί της τέχνης, ευαισθητοποιούμαστε, προβληματιζόμαστε. Το σημαντικότερο; Τα προαναφερθέντα, τα οποία επανειλημμένως αναλύουμε στις σχολικές εκθέσεις μας με βαρύγδουπη φρασεολογία, έρχονται φυσικά και αβίαστα –όπως πρέπει να είναι.  Το φεστιβάλ μας είναι βίωμα. Πρόκειται για τη συναρπαστικότερη, ίσως, εβδομάδα του χειμώνα, αν ρωτήσει κανείς σχεδόν οποιονδήποτε Πυργιώτη, ηλικίας; Αδιάφορο.

Κάθε χρόνο και μια νέα προσπάθεια. Κάθε χρόνο, ας ελπίσουμε, ένα βήμα πιο κοντά. Ας μην ξεχνάμε ότι η αλλαγή που θέλουμε να δούμε στον κόσμο περνά –και- από το δικό μας χέρι. Ευελπιστώντας το επόμενο φεστιβάλ να διεξαχθεί με πιο ευοίωνες συνθήκες, ας ευχηθούμε προς το παρόν «Καλό φεστιβάλ 2015»!

Κωνσταντίνα Μενύχτα

Advertisements

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s