Για το Πολυτεχνείο

polytexneio

Δεν πάνε πολλά χρόνια από τότε. Κι όμως.

Ξεριζώθηκαν τα κόκκινα τριαντάφυλλα πριν ακόμα ριζώσουν.

Ένα κοτσύφι φοβισμένο ψάχνει απάγκιο σε μια γωνιά του κόσμου, και του απαντά

ένα γράμμα δίχως γραμματόσημο, που έχει ως πυξίδα το χρόνο.

Ανοίγεις τα σκονισμένα βιβλία αναζητώντας καταφύγιο μες το χρυσό ιστό τους.

Μα τι να βρεις;

Σε περιπτώσεις τέτοιες, σωπαίνουν τα κύματα κι η φύση ησυχάζει.

Τι άλλωστε να κάνει σαν οι φθόγγοι της παραποιούνται;

Μια λέξη νοθευμένη, μια λέξη που δεν αποκρυπτογραφήθηκε καθώς της έπρεπε, είναι ένα φυλακισμένο χελιδόνι.

Πριν ωστόσο κυλήσει απ’ τα μάτια το δάκρυ, έρχεται η αύρα και το στεγνώνει.

Υπάρχουν σελίδες και σελίδες άγραφες. Γέμισε απ’ τα χρέη το τεφτέρι.

Χρωστάς εσύ, χρωστώ εγώ, όλοι χρωστούμε.

Δεν ανθίζουν μόνα τους τα κυκλάμινα.

Ούτε θα δεις μ’ ένα βήμα την πλάση.

Δυο κρίκοι γερά ενωμένοι.

Η βροχή έρχεται και φεύγει, μα τα σύννεφα παραμένουν.

Μην εθελοτυφλείς, σκεπτόμενος τις δυσκολίες του σήμερα. Σκέψου πόσος αγώνας χρειάστηκε για να χαίρεσαι εσύ τα περιστέρια και τον ήλιο.

Τι νόμισες, πως το φως δε μαχόταν ανέκαθεν τη σκιά;

Γι’ αυτό υπάρχει η σκιά. Γιατί έτσι υπάρχει και φως, να τη νικά και να λάμπει.

Πιάσε λοιπόν μια καινούρια σελίδα, τώρα που’ ναι η σειρά σου, για να τη βρουν όσοι έρχονται και να χαμογελάσουν.

Η πρώτη φράση θα’ ναι:

«Στη θάλασσα τα κύματα εναλλάσσονται. Μελανά και γαλάζια, σαν τη ζωή. Ο ήλιος όμως καθρεφτίζει πάνω τους μια λέξη:
ΕΛΠΙΔΑ.

Αιμιλία Μαντά

Advertisements

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s