Συμπρωταγωνιστές για μία εβδομάδα

kosmos-xeria

Τα γυρίσματα ξεκινούν. Η πόλη μου βρίσκεται στην πιο γλυκιά της
αναστάτωση. Είναι αυτή η στιγμή του χρόνου που γυρίζει την ταινία της.
Όλοι φορούν τα γιορτινά τους χειμωνιάτικα και μπαίνουν στο ρόλο τους.
Πολλοί, είναι πάρα πολλοί! Κάποιοι μεγάλωσαν εδώ. Άλλοι χιλιόμετρα
μακριά. Ο καθένας με τις δικές του συνήθειες, ανησυχίες, αποφάσεις,
προβλήματα, μυρωδιές, διαδρομές. Την εβδομάδα αυτή όμως όλα αυτά, όλοι
τα μοιράζονται. Όλοι,  ηθοποιοί  στην ίδια ταινία.
Μακριές, πλεχτές ζακέτες, παράξενα κασκόλ και στρόγγυλα γυαλιά. Αυτή
είναι η ενδυμασία τους. Οι κάμερες και οι φωτογραφικές μηχανές
κρέμονται στα κλαδιά των δέντρων της πλατείας. Τραβούν πλάνα με τα
φύλλα και τον άνεμο, ρομαντικά και φθινοπωρινά. Ο τεχνικός εξοπλισμός
έχει στηθεί και το μοντάζ περιμένει τα ωφέλιμά του.
Ο σκηνοθέτης σκηνοθετεί τους σκηνοθέτες κάθε σκηνής. Με τα γένια και
το αργό του βήμα χαμογελά τόσο σιγανά, τόσο δυνατά.
Οι αίθουσες προβολών είναι ορθάνοιχτες και περιμένουν τους κριτικούς.
Σε αυτή την ταινία όμως, οι ηθοποιοί είναι και οι κριτικοί.
Το σενάριο έχει γραφτεί, εδώ και 18 χρόνια. Ίσως να ξεκίνησε από μια
λέξη, ή από μια πρόταση, κρυμμένο μέσα στο χώμα, ανάμεσα στα αγάλματα,
στις  κολώνες, στις πέτρες, στις ελιές. Κάθε χρονιά στο τετράδιο του
σεναριογράφου προστίθεται μιά, δυό ακόμα γραμμές.
Ο τίτλος του έργου: «Φεστιβάλ κινηματογράφου». Ίσως να είναι δυο
λέξεις που μας χορταίνουν τόσο πολύ όταν τις προφέρουμε που θέλουμε να
τις λέμε συνέχεια. Αφηνόμαστε στο ταξίδι της γλώσσας μας στις
καταλήξεις, στο β, στο α, στο λ … την στιγμή που μια σταγόνα
περηφάνιας χύνεται μέσα μας.
Ο χώρος είναι μικρός, μοιάζει με χωριό. Ρημαγμένος, βρώμικος και
κουρασμένος στενάζει, ασφυκτιά. «Μη παρακαλώ σας μη…» φωνάζει από ένα
στενό του κοιτώντας τον ήλιο, την ημέρα μιας εθνικής εορτής. Κάθε
χρόνο, τέτοιου είδους μέρες το ίδιο φωνάζει. Σ’ έναν τόπο λοιπόν, που
το μόνο που μας καλεί να μην λησμονάμε τα αγάλματα που βρίσκονται πιο
πέρα είναι ένα τραγούδι, παίζεται εδώ και 18 χρόνια μια ταινία. Είναι
αυτή η ταινία που ξεβολεύει τα σώματά μας από τις βαθιές καθιστές
στάσεις στα γραφεία, στα θρανία… είναι αυτή που μας θυμίζει το
τραγούδι, που μας κάνει να περπατάμε στον δρόμο με βήματα δυνατά και
αποφασισμένα. Αυτή που επιτρέπει στους νέους, έστω και για μια βδομάδα
να ανακουφίσουν (γιατί μόνο αυτή μπορούν) την πόλη, τις πόλεις, τη
χώρα, τις χώρες, τον κόσμο …

Λίνα Λύγκα

Advertisements

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s