Εφηβική κατάθλιψη: υπαρκτό πρόβλημα ή διεθνές trend;

depression
Η εφηβεία είναι αδιαμφισβήτητα ένα περίπλοκο στάδιο  για πολλούς. Οι αλλαγές που συμβαίνουν  στην εξωτερική μας εμφάνιση, οι ορμόνες καθώς και το ότι ξεκινάμε και βλέπουμε τον κόσμο με μία πιο ώριμη μάτια, είναι παράγοντες της διαδικασίας μετάβασης από την παιδική στην εφηβική ηλικία. Είναι πλέον ευρέως γνωστό πως αυτή η μετάβαση μπορεί να αποτελέσει μία μελανή περίοδο στη ζωή πολλών από εμάς .

Γι’ αυτό άλλωστε πολλοί έφηβοι  που διανύουν αυτή τη φάση έχουν συναισθηματικές και ψυχολογικές μεταπτώσεις, τα γνωστά σε όλους μας “σκαμπανεβάσματα”. Συχνό επίσης είναι και το αίσθημα του ότι τους συμβαίνει ό,τι χειρότερο  καθώς και το ότι όλα τα προβλήματά τους είναι άνευ λύσης.

Στον κόσμο όμως που όλοι έχουν άμεση πρόσβαση στο διαδίκτυο και που 9 στους δέκα εφήβους διατηρούν λογαριασμούς στα μέσα μαζικής δικτύωσης, βλέπουμε αναρτήσεις του τύπου “η ζωή είναι ένα χάσιμο χρόνου” , “κανείς δεν καταλαβαίνει τα προβλήματα μου”, “ανήκω στη γενιά των θλιμμένων εφήβων με χαρούμενα προσωπεία” να πληθαίνουν όλο και περισσότερο.  Ταυτοχρόνως, ο αριθμός  των –κυρίως- κοριτσιών που αυτοτραυματίζονται καθημερινώς, θεωρώντας το να χαράζουν  βαθιές γραμμές με μία λεπίδα πάνω από την ίδια τους τη σάρκα τρόπο διαφυγής από τα προβλήματά τους αυξάνονται ραγδαία.

Το θλιβερό της όλης υπόθεσης είναι ότι εάν ρωτήσεις ένα από αυτά τα παιδιά για ποιο λόγο φέρονται κατ’ αυτό τον τρόπο θα σου απαντήσουν με τόνο στεγνό και βλέμμα σιγουριάς “Μα έχω κατάθλιψη”. Και μακάρι να ήταν ένας ή δύο. Μα όχι.

Τα  ποσοστά των εφήβων που είναι πεπεισμένοι  ότι πάσχουν από κατάθλιψη είναι ανατριχιαστικό.  Έφηβοι που είναι σίγουρη πως τα έχουν ζήσει όλα, πως αυτό είναι η ζωή και τίποτα παραπάνω.

Η τόσο συχνή και απερίσκεπτη χρήση της λέξης κατάθλιψη έχει σημασιολογικά εκμηδενίσει την πραγματική της έννοια. Μιλάμε για μία ασθένεια που μπορεί μέχρι και να αποξενώσει τον άνθρωπο από το είναι του, να του δώσει το συναίσθημα πως όλα χάθηκαν και πάει πια, τελείωσε. Και από την άλλη εμείς την έχουμε μετατρέψει σε διεθνές trend, μία “cool κατάσταση” στην οποία φοράς μαύρα και περιμένεις κάποιον να σε διορθώσει επειδή είσαι σπασμένος.

Και που να ήξεραν.. Πώς να έπασχαν όντως από αυτή την ασθένεια δε θα τους ενδιέφερε ούτε τη χρώμα ρούχα φορούν, ούτε αν θα τους ενώσει τα σπασμένα κομμάτια κάποιος , διότι πολύ απλά δε θα ήθελαν να ξυπνήσουν την επόμενη μέρα.

Φυσικά, δεν τοποθετώ όλους τους ανθρώπους στην ίδια κατηγορία , ούτε θεωρώ πως δεν υπάρχουν όντως έφηβοι που περνούν τέτοια προβλήματα. Έχοντας μαζικοποιήσει  όμως αυτή την ασθένεια σε τέτοιο βαθμό έχουν χαθεί και τα ζωντανά παραδείγματα εκείνων που όντως πάσχουν.

Δεν είναι trend και δεν είναι in. Η ψυχική υγεία είναι ένα βαρυσήμαντο θέμα, θέμα όλων μας.

 

                                                       Ελένη Αντωνοπούλου

Advertisements

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s