Είσαι ακόμα Άνθρωπος ;

nefeli

Πότε ήταν η τελευταία φορά που βοήθησες κάποιον που σε είχε ανάγκη;

Θυμάσαι ποτέ τον εαυτό σου να δίνει τροφή σε ένα μοναχικό πλάσμα που ο ιδιοκτήτης του θεώρησε καλύτερο να ζει μόνο; Άραγε, χαμογέλασες ποτέ σε έναν άγνωστο τη στιγμή που σου είπε «καλημέρα» ή τον πέρασες για τρελό; Ποια ήταν η τελευταία φορά που  αισθάνθηκες Άνθρωπος;

Περιβάλλεσαι από ανθρώπους ξένους. Ανθρώπους από ξένη χώρα , που μιλούν ξένη γλώσσα , που εκφράζουν διαφορετικά προς εσένα ιδανικά. Αδιαφορώντας για κάθε απρόσωπη φιγούρα που αντικρίζεις –πολλές φορές δεν έχεις τη δύναμη να αντικρίσεις καν- ξέχασες πως όλοι για το ίδιο πράγμα αγωνιζόμαστε: μια καλύτερη ζωή!

Όταν όμως ψυχορραγεί η ζωή του διπλανού σου και εσύ δεν κάνεις τίποτα ,πως είναι δυνατόν να ελπίζεις;

Οι άνθρωποι βυθιστήκαμε στα προβλήματα μας, άλλοτε σοβαρά και άλλοτε αστεία, και σταματήσαμε να νοιαζόμαστε για τη σωτηρία της κοινωνίας μας, που ακόμα δεν καλυτέρεψε. Άνθρωποι λιμοκτονούν για να ταΐσουν τα παιδιά τους, ζουν ανήμποροι και παλεύουν μέρα με τη μέρα για ένα χέρι βοηθείας και εμείς ακόμα δεν απαλλαχτήκαμε από τους τυφλούς εγωισμούς μας. Αφοσιωμένοι στο κυνήγι των προσωπικών μας επιθυμιών εθελοτυφλούμε μπροστά σε κάθε τι που χαλάει την «αισθητική» μας. Αποξενωθήκαμε. Εξαχρειωθήκαμε. Η σκληρή πραγματικότητα του σήμερα δεν μας συγκινεί πια, αποδεχτήκαμε την αδικία και πορευτήκαμε με αυτήν.

Το να είναι κανείς άνθρωπος, ωστόσο, προϋποθέτει μια στοιχειώδη ανθρωπιά. Απαιτεί αγώνα και αξίες ζωής. Χαρακτηρίζεται από σεβασμό στην ανθρώπινη οντότητα , καλοσύνη και θέληση για το κοινό καλό. Σε περιόδους κρίσης, το μόνο όπλο μας είναι η αλληλοβοήθεια και η αλληλοϋποστήριξη. Δεν αρκεί να λέγεσαι άνθρωπος ,πρέπει να το αποδεικνύεις σε κάθε στιγμή της ζωής σου. Η χαρά, η συγκίνηση και η πληρότητα που θα νιώσεις βοηθώντας τον συνάνθρωπό σου είναι ασύγκριτη και ανυπολογίστου μεγέθους. Βοηθώντας έναν άνθρωπο, τον «αδερφό» σου παίρνει ό,τι αυτός χρειάζεται και δίνεις ό,τι σου περισσεύει. Το να είσαι ΑΝΘΡΩΠΟΣ είναι η πιο σπάνια αξία που μπορείς να έχεις ως πλάσμα πάνω στη γη.

Θυμήσου πως όταν ήσουν παιδί, ονειρευόσουν να αλλάξεις τον κόσμο. Μεγαλώνοντας κάποιοι προσπάθησαν να σου αποδείξουν πως αυτό είναι ανέφικτο. Ενήλικος πια, έμεινες άπραγος. Στο δρόμο του χρόνου έχασες την ανθρωπιά σου.

Νεφέλη Ακουμιανάκη

Advertisements

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s