Χωρίς κατηγορία

Μοναξιά

Γράφει η Διονυσία Μπερτσάτου, 18 ετών, φοιτήτρια Πολιτικών Μηχανικών, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας

Δυστυχώς, δεν έχουμε μάθει να συζούμε με τον εαυτό μας. Όταν η μοναξιά μας βρίσκει, αμέσως αναστατωνόμαστε, δεν ξέρουμε πού να στραφούμε. Προσπαθούμε να αποφύγουμε το μυαλό μας αντί να προσπαθήσουμε να το καταλάβουμε.

Αν δεν ασχοληθούμε λίγο περισσότερο με εμάς, πώς περιμένουμε από τους άλλους να το κάνουν; Ίσως θα έπρεπε να προσέχουμε παραπάνω την ψυχή μέσα μας.

Όχι να την αγνοούμε διαρκώς. Όχι να παραπονιόμαστε όταν μόνοι μας καταλήγουμε με αυτήν στο τέλος κάθε μέρας.

Ίσως θα έπρεπε να αποδεχτούμε την παρέα της και να σεβαστούμε πως αυτή θα είναι εκεί, κάθε μέρα.

Κανένας άλλος.

Αντί να παραπονιόμαστε για την μοναξιά που μας βρίσκει, ας την εκμεταλλευτούμε για να φροντίσουμε τον εαυτό μας που τόσο καιρό τον παραμελούμε.

Μονάχα όταν ξεμείνουμε, μονάχα τότε θυμόμαστε την ύπαρξή του και πάλι, οι συνθήκες στις οποίες τον συναντάμε δεν μας είναι ευχάριστες.

Αντί λοιπόν να τον αγνοούμε, ας του χαρίσουμε την φροντίδα που επιζητεί.

Την φροντίδα που περιμένουμε από άλλους να του δώσουν, ενώ εμείς πρωταρχικά θα έπρεπε να του είχαμε δώσει καιρό τώρα.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.